Najświętsze Serce Jezusa

Fragmenty z „Nabożeństwa i modlitwy do Najświętszego Serca Pana Jezusa“ ks. Józefa Krzemińskiego SJ

Historia kultu Serca Bożego

W 1765 roku papież Klemens XIII ustanawia święto liturgiczne Boskiego Serca Pana Jezusa. Był to początkowo przywilej tylko dla Polski, dla ówczesnego Królestwa Polskiego. Jednak w wieku XVIII i w pierwszej połowie wieku XIX kult ten tak się rozrósł, że nie było już w Kościele prawie żadnej diecezji, która by z tego polskiego przywileju nie korzystała. Powie papież Pius XII, że „Kult ten pokonawszy wszelkie zapory, rozlał się dosłownie po całym świecie”.
Prawdziwego jednak zwrotu i właściwego przełomu dokonali biskupi polscy przez swoje orędzie z roku 1764, na które odpowiedzią był dekret Stolicy świętej ustanawiający w rok potem święto Bożego Serca.
Kult bowiem Serca Jezusowego jest tak stary jak samo chrześcijaństwo. Pierwszą Jego czcicielką była bez wątpienia Matka Najświętsza – Maryja. Na tajemnicę Serca Bożego kierowały się oczy Jego Apostołów, którzy odpłacali Mu wzajemnością. W wiekach następnych do tego orszaku gorących czcicieli Serca Jezusowego wchodzą najwybitniejsi katolicy, doktorowie i święci, teologowie i asceci: Bernard, Anzelm, Bonawentura, Albert Wielki, Mechtylda, Gertruda, Katarzyna ze Sieny, Piotr Kanizjusz, Franciszek Salezy, Maria Małgorzata Alacoque, Colombiere, Alfons Liguori, Kasper Drużbicki.
Na szczególne jednak wyróżnienie zasługuje święta z Paray le Monial (Małgorzata Maria Alacoque). Kto mógł przypuszczać, że skromna zakonnica, zupełnie nieznana światu, otworzy nową epokę w dziejach kultu Najświętszego Serca. … Sam Chrystus powierzył jej ukryte w Swym Sercu skarby. Od jej serca płonącego miłością do Serca Zbawiciela, jak świeca od świecy zapalały się inne pokrewne dusze. Obok takich praktyk pobożnych, jak pierwsze piątki, godzina święta, Komunia święta wynagradzająca, zlecił jej Chrystus podjęcie starań o ustanowienie w Kościele święta Jego Serca, w piątek po okresie Bożego Ciała.
W drugiej połowie XVIII wieku, kiedy groźne chmury gromadziły się nad Rzeczpospolitą, w Sercu Jezusa szukają ratunku przywódcy państwa i kościoła. Po klęsce rozbiorów Polacy wiążą swoje szanse przetrwania i nadzieję na zmartwychwstanie Polski z czcią Bożego Serca . W okresie wzmożonego kulturkampfu Prymas Polski Arcybiskup Ledóchowski poświęca swoją metropolię gnieźnieńską Najświętszemu Sercu Pana Jezusa .W latach, kiedy kraj budzi się do wolności (1914- 1918), czynią to prawie wszyscy rządcy diecezji za przykładem dwóch najbardziej światłych i świętobliwych: biskupa Bilczewskiego i biskupa Pelczara, którego papież Jan Paweł II wyniósł na ołtarze – autora dzieł o Najświętszym Sercu i założyciela zgromadzenia Sióstr Sercanek. W obliczu nowego zagrożenia zmartwychwstałej Ojczyzny wznoszą się modły z kościołów i kaplic całego kraju, a na Jasnej Górze prymas Polski, kardynał Dalbor, w imieniu Episkopatu powierza Ojczyznę Sercu Zbawiciela i Jego Najświętszej Matce. Następnie, jako dziękczynne wotum za ocalenie zmartwychwstałej Polski wdzięczny naród wznosi w Poznaniu w 1932 roku pomnik z napisem: Sacratissimo Cordi – Polonia Restituta, dzieło zburzone przez okupanta w roku 1940. Również w dalszych dziejach Polski, w czasie drugiej wojny światowej i koszmarnej okupacji jaśnieje na ziemiach polskich dostrzegalne nachylenie się Jezusa i Maryi nad naszym narodem. Rośnie też zaufanie Narodu do Jego Najświętszego Serca.